مصاحبه گروه آریان با مجله همشهری خانواده
سلام دوستای گلم آریانی های عزیز
خوبین بچه ها؟
و اما پست امروز، امروز مصاحبه آریان با مجله همشهری خانواده رو براتون میذارم که یه بخشیش توی همین پسته بخش دیگه اش رو تو پست بعدی می ذارم.
بد نیست بعد از مدت ها یه مصاحبه با آریان هم بخونیم.
کسی که آریان و آریانی رو تا بی نهایت با تو و بی تو دوست داره:
مینا (آریانی)
گروه آریان در حال حاظر در چه چایگاهی قرار دارد؟
علی:کارهایی که آریان در تاریخ حضورش در موسیقی پاپ انجام داده منحصر به فرد بوده است.آریان اولین گروه مختلط موسیقی پاپ و کلا اولین گروه موسیقی پاپ بعد از انقلاب است و در تعداد کنسرت رکورددار است؛ما حدود 400 اجرا در کشورهای مختلف انجام داده ایم.آلبوم آریان2،2 میلیون و 700 هزار نسخه فروش داشته که رکورد فروش یک آلبوم است.تنها گروه موسیقی ایرانی هستیم که اسم مان در دایره المعراف موسیقی ایرانی هستیم که بالاترین برد خبری را در رسانه های جهان داریم و بیشترین کنسرت های خیریه را در سطح جهان برگزار کردهایم و تنها گروه موسیقی در ایران هستیم که در جشنواره های بیت المللی به مرحله نیمه نهایی رسیده ایم.
چه جشنواره ای؟
اودینس ورد 2005،اولین همکاری با یک خواننده غربی را در آلبوم جدیدمان انجام داده ایم.ما وقتی فهرست همه این فعالیت ها را برای کریس دی برگ فرستادیم،یک هفته ای برای همکاری به ما جواب مثبت داد.من اهل خودستایی نیستم اما شاید آریان، یک سرو گردن از بقیه بالاتر است.
رجب پور:اگر هم نگوییم بالاتر،در یک طبقه منحصر به فرد قرار دارد.
این جایگاه بر اساس یک بستری به وجود آمده است،چه عواملی باعث شد این جایگاه به دست آید و حفظ شود؟
علی:بعضی مسائل درون گروهی است و بعضی دیگر هم مسائل بیرون گروهی.اگر بخواهم ار داخل گروه بگویم،آریان را افرادی به وجود آورده اند که قبلا معروف نبوده اند اما در کنار هم،کار را با عشق شروع کردند.حتی وقت به جایگاه پر فروش ترین آلبوم سال رسیدند و بار مالی گروه تقویت شد،باز هم گروه از هم نپاشید چون با گذشت،این کنار هم بودن حفظ میشود.در کنار آن مدیریت اجرایی گروه است که شانس آریان بود که با اولین مدیری که کار کرد آقا رجب پور بود.در مواردی آریان ضربه های شدیدی خورده است اما باز هم از هم نپاشیده؛مثل به هم خوردن کنسرت باشگاه انقلاب.آریان بعد از آن ماجراخذف نشد،بلند شد،خودش را تکان داد و دوباره ادامه داد.
یکی از مهمترین دلایل حفظ گروه آریان به خاطر گذشت کردن هاست،همه با تمام اختلاف عقیده های شدیدی که حتی در زمینه موسیقی دارند.نسبت به هم گذشت دارند.شاید تنها کسانی که کمی از نظر موسیقی عقیده شان به هم میخورد،من و نینف بودیم؛هر کسی از چیزی گذشت تا به این مرحله رسیدیم.
نینف:درباره جایگاه آریان من یک نظر دیگر هم دارم،هنرمند همیشه از نوع برخورد مردم با خودش میتواند بفهمد جایگاهش کجاست.ما در 3 سالی که آلبوم جدیدی کار نکردیم محبوبیت مان کم نشد؛هر جایی که دیده میشدیم،باز با همان شور و علاقه ازمان استقبال می شد.شاید در این مدت برای بعضی ها این ذهنیت به وجود آمد که آریان از هم پاشیده ولی هیچ کس اسم آریان رو فراموش نکرده بود؛حداقل این یعنی ما فبلا کارمان را درست انجام داده ایم.
هیچ وقت نشد که بخواهید از گروه جدا شوید؟
شراره:دعوا میشود ولی بازور هستیم(می خندد)
علیرضا:من هیچ وقت از رفتن به گروه فکر نکرده ام.اختلاف قابل حل است.
شراره:اصلا نمی شود فکر کرد همه آدم های گروه اخلاق های یکدست داشته باشند؛بالاخره آدم های اینجا در خانواده های مختلف بزرگ شده اند،با تربیت های مختلف،بعد از مدتی ارتباطی که به وجود می آید مسائل را حل میکند.بالاخره یاد گرفته ایم رابطه مان را حفظ کنیم.
علی:حفظ رابطه با شناخت از همدیگر.
شراره:دقیقا
رجب پور:اینکه آریان دهمین سال تولدش رو جشن می گیرد و اصلا راحت نبوده است؛آن هم در کشور ما که اصلا تجربه کار گروهی موفق نداشته ایم.همیشه وقتی یه گروه به یک موفقیت خوبی میرسد،چند نفر هستند که می خواهند بگویند ما این کار را انجام دادیم.البته الگوی خود من برای آریان داخلی نبوده است.بچه های آریان چند ویژگی خاص دارند،دانش موسیقی دارند.شما در آریان فردی را نمی بینید که تحصیلات زیر لیسانس داشته باشد.
آریانی ها هنرمند هستند.یکی از مهمترین ویژگی های گروه آریان این است که نسبت به هم گذشت داشته اند.این بخش درونی است.بخش بیرونی هم ما سعی کردیم کمترین فشار و استرس به گروه برسد.
نینف:ما با هم اختلاف نظر داریم اما هیچ وقت اختلاف نظرهایمان درباره هدفی که داشته ایم نبوده،سلیقه های ما درباره چگونگی رسیدن به هدف فرق داره.گاهی که به بن بست میخوریم،اول می پذیریم که میخواهیم مسئله را حل کنم،بعد به روش های حل کردنش فکر میکنیم.همیشه سعی کرده ایم اگر یک آجر وجود دارد ما یک آجر دیگر رویش بگذاریم،نه اینکه خرابش کنیم.
شراره:بعد از مدتی یکدست تر هم شده ایم.
یعنی هر چه قدر بیشتر با هم کار کردید،یکدست تر شدید؟
صد در صد.اوایل مشکلات بیشتر بود اما بالاخره با هم کنار اومدیم.یادم است یک بار یکی از بچه ها می گفت من لباسی را که قراره برای اجرا بپوشیم،دوست ندارم.گفتیم چی دوست داری؛ گفت بلند است.ما هم لباس را کوتاه کردیم.خب،مسائل رو همین جوری حل می کنیم.
شما به جدا شدن فکر نکرده اید؟
پیام:نه،گاهی در کار فشار زیاد می شود اما آدم باهوش،2 موقعیت را در کفه ترازو قرار دهد؛اینکه رفتن چه موقعیتی را به وجود می آورد و ماندن چه موقعیتی را.من خیلی وقتها دوست داشتم آریان با سرعت بیشتری حرکت کند.همین طور که خانوم فرنژاد گفت الان موقعیت بهتر شده است و هر چقدر جلوتر رفتیم شرایط را هم بهتر درک کردیم.من در حال حاضر آهنگ هایمان را بیشتر دوست دارم.قبلا همه چیزهایی که دوست داشتم نبود،حالا هست و اینها با موندن به وجود آمده است.
سختی هایی که در کار تجربه کردید چه چیزهایی بوده است؟
نینف:برای هر کسی متفاوت بوده است.
علی:زیاد بوده.
شراره:برای هر کسی متفاوت نیست؛ یه جاهایی برای همه ما مشترک بود.
علی:جاهای اساسی با هم بوده.از لحظه اولی که میخواستیم خودمان را نشان دهیم تا حالا هی به مشکل خورده ایم.اگر قسمت "ناگفته های" آلبون جدید رو ببینید، میفهمید چه چیزهایی بوده.تازه مسائلی که آنجا مطرح کردیم سختی های فانتزی مان بوده است.
نا امید نشده اید؟
شراره:ما پرروتر از این هستیم که نا امید بشیم.
رجب پور:یکی از مسائلی که ما اینجا رعایت می کنیم،این است که از آریانی ها میخواهیم غیر از کار موسیقی شان به چیز دیگری فکر نکنند.ما سعی می کردیم این عوامل برونی را از آریان دور کنیم.
پیام:اول کار،سختی هایی برای شکل گرفتن گروه بود،بعد مرحله دوم سختی ها وقتی شروع شد که ما به یک حد از شهرت رسدیم و در گیری های اجرایی شروع شد. در 3 سال اخیر سخت ترین شرایط را داشتیم.اینکه بدانید قابلیت انجام کاری را دارید و فرصت های طلایی هم برای رسیدن به موقعیت دارید اما این موقعیت از دست می رود.
علیرضا:بالاخره کار ما کار آسانی نیست ولی ما توانستیم از سختی ها بگذریم.نمی خواهم بگویم پیش رویمان دیگر سختی ای نیست اما ما حالا این قدر با هم اخت شده ایم که سختی ها را پشت سر بگذاریم.
علی:بالاخره هنوز اولین سالهای حضور موسیقی پاپ در ایران است.موسیقی پاپ ما راه درازی پیش رو دارد.برای مثال اجرای یک کنسرت در تمام دنیا یک فعالیت عادی است اما در موقعیت ما اول باید ذهنیت ها را آماده کنی تا بتوانی حتی یک کنسرت اجرا کنی.البته بخش بیشتر این مشکلات روی دوش آقای رجب پور است.به هر حال وقتی کار را شروع کردیم،من بیست و یکی دوسالم بود حالا ده سال از آن روزا میگذرد.فکر میکنم میتوانستیم کارهای بزرگتری انجام دهیم که ندادیم.
نینف:عمده سختی ای که ما داشتیم،این بود که فکر کنیم چه کار بهتری میتوانیم انجام دهیم.مثلا برای همین آلبوم چهارم فکر کردیم چگونه سبک کارمان را حفظ کنیم،در عین حال یک اتفاق جدید هم داشته باشیم.با توجه به دستاوردهای آریان ما حسرتی نداریم.جایگاهی نبوده که در موقعیت خودش بدست نیاورده باشیم؛تنها حسرتمان کنسرت باشگاه انقلاب بود.
علی:کنسرت باشگاه انقلاب بود.
شراره:کنسرت باشگاه انقلاب بود.
علی:هر کس فیلم را ببیند منتقلب می شود.یکدفعه توفان زد و همه کنسرت به هم خورد،بعد از آن،یکی دو ماه همه ساکت بودیم.
رجب پور:تحویل گرفتن مخروبه ای به اسم سالن تنیس و تبدیل کردنش به جایی که افراد بتوانند بنشینند،کار ساده ای نیست.اگر فقط یک شب آن کنسرت اجرا میشد،ترس خیلی ها از موسیقی پاپ میریخت.
این ناراحتی را چطور میگذراندید؟ باهم یا بی هم؟
پیام:ما در ابتدای تشکیل گروه زیاد با هم بودیم،بعد کم کم هر کسی شغلی پیدا کرد و سرگرم زندگی شخصی خودش شد. حالا وقتی اتفاق خوبی می افتد، همه با هم هستیم ولی وقتی سختی ای پیش می آید، هر کسی در حال خودش فرو میرود و در تنهایی سختی را می گذراند.اتفاق های بعد از کنسرت اصفهان هم خیلی بد بود.
شراره:البته یکی از آدم هایی که هر اتفاق بدی بیفتد،باز سترس جمع را پایین می آورد،آقای صالحی است.گاهی که حس می کنیم دارد اتفاق بدی می افتد و او به ما دلداری می دهد،من به بچه ها میگویم اصلا گول خونسردی آقای صالحی را نخورید،حتما دارد اتفاق بدی می افتد(می خندد).
